را از زيادى طعام ؛ زيرا داغ قسوه زده مىشود بر دل و روايت كرده حسان بن يحيى از جناب صادق عليه السّلام كه فرمود : مرد فقيرى آمد خدمت رسول صلّى اللّه عليه و آله و مرد صاحب ثروتى خدمت حضرت بود . جامه خود را جمع كرد و از فقير دور نشست . پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود : چه وادار كرد تو را به اين امر ؟ ترسيدى فقر او به تو بچسبد يا غناى تو به او ؟ عرض كرد : براى اين عمل ، نصف مالم را دادم به فقير . حضرت به فقير فرمود : قبول مىكنى نصف مال او را ؟ عرض كرد : نه يا رسول اللّه ! فرمود : براى چه ؟ عرض كرد : مىترسم مبتلا شوم به آنچه در اوست يعنى كبر . ايضا از آن حضرت مروى است كه در انجيل است كه عيسى عرض كرد : خدايا ! روزى كن مرا صبح يك گرده نان جو و شب يك گرده ؛ و زياده از اين به من عطا نفرما ، پس سر كشى مىنمايم . همچنانكه هر كس در آب فرو رود ناچار رطوبت را خواهد ديد ، همچنين اهل دنيا خواهد يافت در قلب خود چركينى و حجاب و قساوت را لا محاله . سوم اينكه بيرون مىرود از قلب او حلاوت عبادت و دعا . و فرمايش عيسى عليه السّلام به اين معنى خبر مىدهد . چهارم شدت حسرت در وقت مفارقت از دنيا ، و فقير به عكس غنى است . حضرت صادق عليه السّلام فرمود : كسىكه زياد فرو رفت به دنيا « اشد حسرتا فراقها » از همه حسرتش زيادتر است وقت مفارقت از دنيا . خوردن طعام براى شهوت حكمت را زائل مىكند . نيز در حاشيه مكارم الاخلاق ص 223 مرقوم است : فيما أوحى اللّه إلى داود يا داود ! حذّر و أنذر أصحابك من أكل الشّهوات فإنّ القلوب المتعلّقة بشهوات الدّنيا عقولها محجوبة عنّي به داود وحى شد : دورى كن و بترسان اصحاب خود را از خوردن به هواى نفس ؛ زيرا قلوبى كه علاقه‌مند به خواهش‌هاى نفسانى شد ، عقلشان محجوب از من خواهد بود . و فيه : من أكل طعاما للشّهوة حرّم اللّه على قلبه الحكمة يعنى : كسىكه طعام را براى شهوت بخورد حرام مىكند خداوند به قلب او حكمت را . فيه ايضا : فيما أوحى اللّه إلى موسى إنّما أقبل صلاة من تواضع لعظمتي و لم يتعظّم على خلقي و قطع نهاره بذكري و كفّ نفسه عن الشّهوات من أجلي .